ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 4/10/2009

Ο Κώστας Καραμανλής είχε κατά τη διάρκεια της θητείας του πολλές ευκαιρίες. Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει μία. Να μην μοιάσει στον Κώστα Καραμανλή. Η συμπίεση των ποσοστών της ΝΔ σε αυτό που πολλοί ονομάζουν κατώτερη οριακή πολιτική της έκφραση, δεν είναι τυχαία. Ο απερχόμενος αρχηγός της ΝΔ είχε την ευκαιρία να εκσυγχρονίσει το κόμμα του και το κράτος. Δεν έκανε ούτε το ένα , ούτε το άλλο.
Η μετακαραμανλική ΝΔ (εννοώ τον θείο Καραμανλή γιατί για τον ανιψιό θα ταιριάζει το μεταμοντέρνα) δεν κατάφερε να αποτελέσει έναν σύγχρονο πόλο, κάτι σαν ευρωπαϊκή δεξιά. Επί μικρού Καραμανλή, το κόμμα πέρασε από τις εμφυλιοπολεμικές αγκυλώσεις τις οποίες ατυχώς είχαν μελοποιήσει Μπέσυ Αργυράκη και Ρόμπερτ Ουίλιαμς, σε μια πολιτική μπουζουγκλερί και ψευτομαγκιάς. Όπου θεσμοθετείται η ευχέρεια με την οποία το τίποτα γίνεται διοίκηση του κράτους και το κακό πεζοδρόμιο πολιτική κουλτούρα .
Τα σκάνδαλα (από το Βατοπέδι ως τα ομόλογα) δεν ήταν η εξαπάτηση του Καραμανλή. Ήταν η άποψή του για το πολιτεύεστε. Με παπάδες, γυρολόγους, σαΐνια από το παρελθόν και ισορροπίες με την οικονομική διαπλοκή. Δεν ήξερε άλλο τρόπο για να κυβερνά, από το να δημιουργεί συχετισμούς και να απολυτοποιεί τις ικανότητές του. Κακά τα ψέματα, ο Καραμανλής έγινε αρχηγός της ΝΔ και της χώρας από το πουθενά. Και πίστεψε πως αυτό το «πουθενά» και το «τίποτα» ήταν η μαγική συνταγή. Και καλλιέργησε στον νεοδημοκράτη πως τίποτα δεν χρειάζεται η χώρα, εκτός από τις σωστές γνωριμίες για να γίνει κάτι σε προσωπικό επίπεδο.
Βολεμένος ο ίδιος από τη λογική Ρουσόπουλου πως όλα είναι θέμα επικοινωνίας και ο ίδιος ο μάγος της, κράτησε από την πολιτική, μόνο την εξουσία που του παρείχε. Ακόμη και την προηγούμενη βδομάδα που ως κονφερανσιέ, μπροστά σε ένα στημένο ακροατήριο έκανε «διάλογο» τηλεοπτικό (το δικό του debate), πιστεύοντας πως ξεδιπλώνει το ρητορικό του χάρισμα, ενώ κατέρρεε, έλεγε υπερφίαλα στους συνεργάτες του «τώρα έριξα τα αναμμένα κάρβουνα στον Παπανδρέου». Θλίψη για έναν πολιτικό άντρα η έλλειψη αυτογνωσίας. Θλίψη να πιστεύει, πως απέναντι σε ό,τι έκανε ή δεν έκανε, λύση είναι να γίνει Αντρέας Μικρούτσικος.
Πρόσφερε κακή υπηρεσία στη χώρα μα κυρίως στη ΝΔ η οποία κυλά στις εποχές Ράλλη. Χωρίς κανέναν εκσυγχρονισμό, χωρίς τις ιδεολογικές αναζητήσεις που θα έπρεπε να έχει. Την καταδίκασε (ενώ μπορούσε αλλιώς) να παραμείνει ένα κόμμα που συνδιαλέγεται με οικονομικούς παράγοντες, λαμόγια, κουμπάρους με ζητούμενο την εξουσία. Όχι το καλό της χώρας. Την καταδίκασε να είναι η κουτοπόνηρη Δεξιά των Stage και του βολέματος την εποχή που την γερμανική δεξιά κυβερνά η Μέρκελ και την Γαλλική ο Σαρκοζί. Δυο φορές θλίψη.
Το ζητούμενο σήμερα για τον κόσμο είναι ποια πολιτική τώρα; Τι θα κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου; Νομίζω πως η ιστορία του Καραμανλή του δείχνει το δρόμο. Ο Παπανδρέου αναλαμβάνει πρωθυπουργός 1,5 χρόνο αφ ότου τα ΜΜΕ ζητούσαν την παραίτησή του. Άρα πρέπει να ξέρει πως η λύση δεν είναι η ούτε η ευθυγράμμιση με τα οικονομικά συμφέροντα, ούτε με τα ΜΜΕ , ούτε με τους δημοσκόπους. Είναι με τον κόσμο που τον ανέδειξε.
Θα βάλει φραγμό στην ασυδοσία των τραπεζών για να μπορέσει να κινηθεί η αγορά; Δεν χρειάζεται χρήματα. Θα απαιτήσει να υπάρξει ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν θα θεωρεί γνώση την παπαγαλία; Θα απαιτήσει οι προσλήψεις στο Δημόσιο να γίνονται με εξετάσεις και μόνο με εξετάσεις για να απαλλαγεί ο Έλληνας και κυρίως ο πολιτικός από την ομηρία του ρουσφετιού ; Θα χτυπήσει τη διαφθορά ακόμη και αν θύματα αποδειχθούν στελέχη του ίδιου του κομματικού μηχανισμού του;
Η εποχή που ο Έλληνας ταύτιζε την πολιτική επιλογή με τις βαθύτερες ιδεολογικές αναζητήσεις έχει μάλλον περάσει. Όχι μόνο γιατί οι ιδεολογίες επαναπροσδιορίζονται αγωνιωδώς, αλλά γιατί το βάρος από ένα άδικο, διεφθαρμένο κράτος είναι τεράστιο. Και δεν είναι θέμα ιδεολογίας η αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης, αλλά εντιμότητας. Δεν είμαι απολιτίκ ούτε πιστεύω πως οι αλλαγές δεν εμπεριέχουν πολιτικές πεποιθήσεις. Αλλά θεωρώ πως στην Ελλάδα λείπει η ηθική βάση που κινεί την πολιτική όποια και αν είναι. Πριν διυλίσουμε τον κώνωπα, ας μην καταπιούμε την χοντρή κάμηλο.
Δεν περιμένω από τον Παπανδρέου, όπως δεν περίμενα από τον Καραμανλή, να κάνει επανάσταση. Έχω όμως την απαίτηση να κάνει τα αυτονόητα. Μια νοικοκυρεμένη Ελλάδα, πολιτισμένη για να μπορεί ναι, όποιος θέλει να κονταροχτυπηθεί ιδεολογικά, πολιτικά ή με τη ζωή. Όλα είναι θέμα πολιτικής. Αυτό που ζούμε επί δεκαετίες δεν είναι πολιτική. Είναι το ψαλίδισμα της στο μέγεθος μέτριων, τεμπέληδων και αρπαχτικών
Καλή νύχτα και καλή τύχη κύριε Καραμανλή. Καλημέρα κύριε Παπανδρέου αλλά μην αφήσετε τίποτα στην τύχη .
Αναδημοσίευση από τον δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη.

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ... ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΠΑΣΟΚ= ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΑΡΧΗΣ ΚΑΙ Η ΑΡΧΗ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ.
ΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΕΒΡΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ «ΑΝΟΙΧΤΟ» ΚΟΜΜΑ.
Σιναπίδης Στέφανος
Μέλος της Ν.Ο.Ε.Σ. Έβρου

Ο προσυνεδριακός διάλογος που διεξάγεται τις τελευταίες μέρες στις Ν.Ο.Ε.Σ. και ειδικά στην περιοχή μου, στον Νομό Έβρου, δεν πραγματοποιείται με τις καλύτερες προϋποθέσεις, όσον αφορά, τόσο την ευρύτητα συμμετοχής των φιλικά προσκείμενων πολιτών του κεντροαριστερού χώρου, όσο και την παραγωγή πραγματικού διαλόγου και ειδικά κατάθεσης πρακτικών προτάσεων προσαρμοσμένων στις τοπικές συνθήκες κάθε περιοχής, για την έξοδο από την κρίση αξιοπιστίας και εναλλακτικής πρότασης, που κατά βάση πλήττει το ΠΑΣΟΚ τόσο πανελλαδικά αλλά και ειδικά στον Νομό Έβρου.
Η προχειρότητα με την οποία διοργανώθηκε ο προσυνεδριακός διάλογος στον Νομό Έβρου, και ειδικά στον Βόρειο Έβρο, πλήττει την σοβαρότητα των μελών και φίλων του ΠΑΣΟΚ και αντί να οδηγήσει σε αφύπνιση και συσπείρωση των τοπικών κοινωνικών εφεδρειών της δημοκρατικής παράταξης που τελούν εν υπνώσει, (τις οποίες πρέπει επιτέλους να προσελκύσει να πείσει και να οργανώσει), αντίθετα περιχαρακώνεται στους ίδιους τοπικούς μηχανισμούς και πρόσωπα κάνοντας μία απλή αριθμητική καταμέτρηση.
Στον τοπικό προσυνεδριακό διάλογο έλειπε τόσο η ατζέντα των γενικών αλλά και των τοπικών θεμάτων που έπρεπε να συζητηθούν, αλλά απουσίαζε και η γραπτή ατζέντα των προσυνεδριακών (70+1) θέσεων. Η δικαιολογία ότι αυτά ευρίσκονται στο διαδίκτυο απομονώνει όλη εκείνη την γκάμα των μελών που δεν έχουν την γνώση της χρήσης και πρόσβασης του διαδικτύου.
Ένα μεγάλο οργανωτικό λάθος που έγινε στον Νομό Έβρου, αλλά πιθανόν και σε άλλες περιοχές, ήταν ότι χάθηκε η ευκαιρία να χρησιμοποιηθεί ο προσυνεδριακός διάλογος σαν ένα μέσο για να επιδειχθεί στην τοπική κοινωνία των Επαρχιών του Νομού μας και ειδικά του Κεντρικού και Βορείου Έβρου (όπου στην Τοπική Αυτοδιοίκηση αλλά και στις εκλογικές αναμετρήσεις υπερισχύει κατά κράτος η συντηρητική παράταξη και κατατροπώνεται η προοδευτική), ότι υπάρχει μία άλλη στιβαρή και σοβαρή εναλλακτική πρόταση επίλυσης των τοπικών και συλλογικών προβλημάτων τους.
Αντί να γίνουμε και να παραμείνουμε πρώτο θέμα συζητήσεων στην τοπική κοινωνία, περάσαμε στα «ψιλά» των εφημερίδων.
Έτσι οι συναντήσεις αντί να γίνουν πεδίο γόνιμου διαλόγου και διείσδυσης στην ευρύτερη κοινωνική δεξαμενή των νέων και των εν δυνάμει ψηφοφόρων της περιοχής, κατέληξαν να εξελιχθούν σε κλειστές συγκεντρώσεις γκρίνιας και διαπιστώσεων με κεντρικό ερώτημα «γιατί δεν μπορεί το ΠΑΣΟΚ να πείσει να ανακάμψει και να νικήσει». Μόνο που η εσωτερική γκρίνια δεν παράγει ούτε δημιουργεί πολιτική όπως νοείται η πολιτική με την πραγματική έννοια του όρου, σαν δηλ. την διευθέτηση των προβλημάτων της «πόλης»-κοινωνίας.
Η έλλειψη δημοσιότητας και μαζικής πληροφόρησης των ντόπιων κατοίκων, για τις προσυνεδριακές διεργασίες στον Νομό Έβρου οδήγησαν σε αδυναμία να πραγματοποιηθεί ένας ανοιχτός διάλογος με του δυσαρεστημένους πολίτες από την σημερινή κακή πολιτική που εφαρμόζεται, γεγονός που θα οδηγούσε σε μία διείσδυση στους κατοίκους της τοπικής κοινωνίας και θα έδινε σε αυτούς μια άλλη προοπτική.
Επίσης θα έδινε και ένα άλλο μήνυμα στον χώρο της Τοπική Αυτοδιοίκησης των συντηρητικών Δήμων Διδυμοτείχου, Ορφέως, Μεταξάδων, Σουφλίου, Ορεστιάδας (που έχουν από καιρού διεμβολίσει τον τοπικό χώρο του ΠΑΣΟΚ μέσω της μεθόδου συναλλαγής ντόπιων υιοθετημένων στελεχών-γενίτσαρων της πολιτικής) πως οι συγκεκριμένοι Δήμοι είναι δυνατόν να κατακτηθούν και από άλλους υποψηφίους του κεντροαριστερού χώρου. Και είναι πασίγνωστο πως η νίκη στις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αποτελεί παντού και πάντα πρόκριμα για την νίκη και στις βουλευτικές εκλογές.
Αυτό το αξίωμα έχει ξεχαστεί εδώ και καιρό, εκούσια , από κάποιους στον Νομό Έβρου, όπου για ιδιοτελείς λόγους, μικρά και μεσαία στελέχη συναλλάσσονται στις εκλογές των Δήμων συνεργαζόμενοι ευθέως και πλαγίως με καθαρά κομματικούς εγκάθετους της Νέας Δημοκρατίας, παρασύροντας έτσι και όλους τους άλλους άδολους, απλούς ψηφοφόρους.
Είναι αδύνατο να κερδίσεις βουλευτικές εκλογές ως εν δυνάμει κόμμα εξουσίας, αν δεν δώσεις πρώτα την μάχη για σοβαρή διεκδίκηση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στα συνδικαλιστικά κύτταρα των Σωματείων.
Οι προσυνεδριακές διεργασίες τουλάχιστον στον Νομό Έβρου, έχουν δώσει την εντύπωση στην πλατιά μάζα, πως γίνονται έν είδει κομματικής «αγγαρείας» που στοχεύει να καταλήξει στην εκλογή κάποιων συγκεκριμένων κομματικών εκπροσώπων που θα προσέλθουν άλλη μία φορά στο Συνέδριο, όχι για να συμμετέχουν ενεργά στην διαμόρφωσης πολιτικής και πρόταξης των τοπικών προβλημάτων που απασχολούν κάθε περιοχή, αλλά απλά και μόνο για να διεκπεραιώσουν το χρονικό μίας προαναγγελθείσας απόφασης και ψηφοφορίας.
Ένας τοπικός κομματικός σχηματισμός για να παράγει αποτέλεσμα σε μία Περιφέρεια άρα και στον Νομό Έβρου δεν χρειάζεται να διαλύσει και να ξαναφτιάξει από την αρχή κοινοτικές ή δημοτικές οργανώσεις για να προσπαθήσει μόνο να προσελκύσει νέα μέλη και να τα εμπνεύσει να επιδοθούν σε εξορμήσεις, για να πετύχουν κάποτε την νίκη. Το μοντέλο όμως αυτό της προηγούμενης εικοσαετίας δεν μπορεί να λειτουργήσει ικανοποιητικά.
Αντίθετα, η απάντηση στην ενθυλάκωση νέων και πολυάριθμων πολιτών είναι να ανακαλύψεις ποια κρίσιμα τοπικά συλλογικά προβλήματα απασχολούν τις τοπικές κοινωνίες και πως εσύ μπορείς να τα διαχειριστείς καλύτερα και να τα επιλύσεις.
Πρέπει να κάνεις κεντρική και τοπική αντιπολίτευση μέσω των προβλημάτων και να προβάλλεις ταυτόχρονα και τον δικό σου εναλλακτικό τρόπο προώθησης τους. Έτσι πρέπει να γνωρίζουμε πως μεγάλο ρόλο, ιδίως στην νεολαία, παίζουν οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις, τα ψηφίσματα, το blogging, τα έγγραφα διαμαρτυρίας, τα συλλαλητήρια για υπαρκτά προβλήματα, που κερδίζουν και συσπειρώνουν τους πολίτες.
Ο καναπές και οι συζητήσεις των καφενείων εκτονώνουν την δυναμική της δυσαρέσκειας των πολιτών, τους αδρανοποιούν και οδηγούν τελικά σε πολιτικές ήττες.
Έτσι το πεζοδρόμιο…δηλ. ο πολιτικός «ακτιβισμός» είναι ο μονόδρομος που οδηγεί σε πολιτική νίκη.
Στο τοπικό επίπεδο του Νομού Έβρου το «πεζοδρόμιο» σημαίνει πως πρέπει να κινητοποιήσεις τους πολίτες να ξεσηκωθούν κινηματικά και να διεκδικήσουν:
1)επίλυση στο χρόνιο πρόβλημα του ελλείμματος Υγείας που αφορά το Νοσοκομείο Διδ/χου , τα Κέντρα Υγείας , το ΙΚΑ κ.λ.π., που μας ταλαιπωρούν και παρατηρείται εγκληματική αδιαφορία από την κεντρική πολιτική ηγεσία.
2)επίλυση στο πρόβλημα του εργοστασίου ζάχαρης Ορεστιάδας, σοβαρού πνεύμονα ανάπτυξης της περιοχής, που απαξιώνεται διαρκώς.
3)επίλυση στο πρόβλημα των πλημμυρών του ποταμού Έβρου, των ελλιπών αποζημιώσεων και της δοκιμαζόμενης πρωτογενούς αγροτοκτηνοτροφικής οικονομίας.
4)διεκδίκηση για την έλευση του φυσικού αερίου στον Βόρειο Έβρο και πρακτικών αντισταθμιστικών ωφελημάτων από τον πετρελαιαγωγό (έν είδει επιδότησης πετρελαίου θέρμανσης.)
5)διεκδίκηση για την τουριστική αξιοποίησης των πολιτιστικών και ιστορικών μνημείων της περιοχής έτσι ώστε να γίνει ο πολιτισμός και ο τουρισμός πλουτοπαραγωγική πηγή και αναπτυξιακή «λοκομοτίβα» για την περιοχή μας
6) επίλυση στο πρόβλημα των χρυσωρυχείων και άλλων περιβαλλοντικών προβλημάτων μίας κεντρικά σχεδιαζόμενης ρυπογόνου ανάπτυξης στην οποία αντιδρά η πλειοψηφία των ντόπιων ενεργών πολιτών
κ.ο.κ.
Μόνο αν μπεις με φρέσκα και άφθαρτα πρόσωπα, επικεφαλής, προβολής και κινηματικής μαζικής διεκδίκησης επίλυσης τέτοιων προβλημάτων που ταλανίζουν την ντόπια κοινωνία θα μπορέσεις να κεφαλαιοποιήσεις στην συνέχεια και να πείσεις ουσιαστικά επί του πεδίου μάχης (και όχι επί του καναπέους) τους πολίτες ότι πρέπει να σε εμπιστευθούν σαν οργάνωση και σαν κόμμα.
Μία άλλη διαπίστωση είναι πως οι τοπικοί ψηφοφόροι εμπιστεύονται κατά καιρούς, εκείνο το ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας, που μπορεί να τους προσφέρει την ελπίδα επίλυσης συγκεκριμένων τοπικών προβλημάτων της περιοχής τους και όχι τα γενικόλογα προβλήματα της ανεργίας, της ανάπτυξης της αναδιάρθρωσης του κράτους κ.λ.π.
Ελπίζουμε όλοι οι ενεργοί και προβληματισμένοι πολίτες, πως το Συνέδριο θα αποτελέσει το τέλος μίας αρχής, που θα οδηγήσει επιτέλους σε μία αφετηρία έξυπνων αγώνων και πεφωτισμένων κινητοποιήσεων για την διεκδίκηση της εξουσίας, με στόχο όχι την αυτοϊκανοποίηση κάποιων, αλλά την πραγματική επίλυση συλλογικών και τοπικών προβλημάτων, έχοντας πάντα σαν σύνθημα και αξίωμα πως,
«ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ».

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Το ΠΑΣΟΚ σαν παραμύθι...

Μια φορά κι ένα καιρό, ήτανε μια Ελλάδα χωρισμένη στα δύο: στη Δεξιά και την Αριστερή Γειτονιά. Από πολλά χρόνια, είχε πάρει τα πάνω της η Δεξιά γειτονιά κι έλυνε κι έδενε, ώσπου φάνηκε ένας άνθρωπος, Ανδρέας του Γεωργίου λεγότανε, κι άρχισε να μιλάει για «Ελλάδα στους Έλληνες» και Τρίτο Πόλο και «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και τέτοια. Ο κοσμάκης της Αριστερής Γειτονιάς δε χρειαζότανε και πολλά για να τον πιστέψει, πήρε και μερικούς από τη Δεξιά Γειτονιά και με τα πολλά τον έκανε Χαλίφη στη θέση του Χαλίφη.

Στην αρχή όλα ήταν καλά. Μοίρασε λεφτά που τα είχε πολύ ανάγκη ο κοσμάκης, αναγνώρισε στην πράξη πως και η Αριστερή Γειτονιά είχε πολεμήσει και ο κοσμάκης τον λάτρεψε. Αλλά κάτω από αυτό, ο Ανδρέας του Γεωργίου άρχισε να μαθαίνει πως άλλο τα λόγια και άλλο η πράξη, άλλο η αριστερή ρητορική και άλλο η ΕΟΚ που άρχισε να μοιράζει λεφτά, μπας και κάποτε μπούμε κι εμείς στο ίδιο συνδικάτο… Και μετά κάτι άλλαξε. Άρχισε να μην ενδιαφέρεται, άρχισε απλώς να προεδρεύει, άρχισε να ασχολείται όλο και περισσότερο με τα άφθονα, τα ηδονικά, τα γυναικεία μυρωδικά. Και ήταν σαν να έδωσε το σύνθημα και όρμησαν οι παρατρεχάμενοι στο ψαχνό, εξαργυρώνοντας τις αμφίβολες αντιστασιακές δάφνες τους.

Και ο κοσμάκης άρχισε να ταλαντεύεται και να αμφιβάλλει, αλλά ο Ανδρέας του Γεωργίου ο τρισμέγιστος έβγαλε το λαγό από το καπέλο, συγγνώμη, το Σαρτζετάκη από τη σύνταξη εννοούσα, και συνέχισε να στρογγυλοκάθεται στο θρόνο του Χαλίφη. Και κάπου εκεί χάθηκε η ιδεολογική μπάλα, γιατί πια τι Τρίτοι Δρόμοι και κουραφέξαλα, ο Ανδρέας απόδειξε ότι ήταν Ο Ηγέτης και ότι το κόμμα δεν είχε ανάγκη από ιδεολογίες και διαδικασίες και τέτοια παρωχημένα, ένα Ηγέτη ήθελε μονάχα και αυτόν τον είχε.
Και μετά μαζεύτηκε κι άλλη θολούρα κι άλλη αλαζονεία κι άλλη ρεμούλα, ήρθε κι η Μιμή ήρθε και το ειδικό δικαστήριο (όχι με αρχικά κεφαλαία, με μικρά, με όσο πιo μικρά γράμματα γίνεται), ήρθε και στρογγυλοκάθισε κι ο Δρακουμέλ. Που τρία και μισό χρόνια στο θρόνο του Χαλίφη, δεν άφησε λάθος ακάμωτο. Πήρε την αλαζονεία και το χρηματισμό και πρόσθεσε την κατινιά και την καμαρίλα. Και νόμισε ο κοσμάκης πως είχε ξαναγυρίσει η παλιά δεξιά, χωρίς να έχει μυριστεί (ακόμα) ότι ο Δρακουμέλ ήτανε η πρώτη προσπάθεια να αλλάξει φάτσα η Δεξιά Γειτονιά με παλιά πρόσωπα. Ακόμα και το ξήλωμα του με λάθος τρόπο ήταν σας λέω! Γιατί άμα μπλέκεται η εξωτερική πολιτική με την εσωτερική κατανάλωση, σκατά γίνονται όλα.

Και μετά ξαναγύρισε ο Ανδρέας του Γεωργίου στο θρόνο, αλλά πια ήτανε με το ένα πόδι στον τάφο: η ηρωική εποχή του Ωνάσειου ανέτειλε, μαζί με το άστρο του Αριστοκράτη Λογιστή. Και ο κοσμάκης που είχε βαρεθεί τα καπέλα και τους λαγούς και ήθελε λίγη τάξη τον δέχτηκε με ανοιχτή αγκαλιά, ελπίζοντας σε ολίγη σοβαρότητα. Αλλά, πως λέγαμε παλιά ολίγη από κοκκινιστό και μας έφερναν σκέτη σάλτσα; Ε, κάπως έτσι ήταν και αυτός. Σοβαρότης μέχρις δυσκοιλιότητας και από ουσία τίποτα. Το μεγάλο φαγοπότι κρατούσε καλά και πλάταινε κιόλας. Τότε ονοματίστηκε και το νέο (λέμε τώρα…) ιδεολογικό περιτύλιγμα, «εκσυγχρονισμό» το είπανε. Εκσυγχρόνιζε, εκσυγχρόνιζε και τρώγε ,τρώγε, πλησιάσανε τα επόμενα αλλαξοθέσια (εκλογές) για το θρόνο του Χαλίφη και ο Αριστοκράτης Λογιστής στριμώχτηκε.
Οι εκλογές θα χανόντουσαν, οι Δεξιοί είχανε μάθει το μάθημα και βγάλανε αρχηγό με ονοματεπώνυμο, βγάλανε τον Κωνσταντίνο Ανεψιό που θα κέρδιζε τις εκλογές με περίπατο, έτσι λέγανε τα γκάλοπ. Το δαχτυλίδι του «κόμματος που δεν κληρονομείται» το είχε δώσει μεν στον Γεώργιο του Ανδρέα τον Κληρονόμο, αλλά γύρω -γύρω καραδοκούσαν θηρία να τον φάνε, παλιές καραβάνες στο φάγωμα με πρώτο τον Υποχθόνιο Αδηφάγο.
Και κάτι επιχειρηματικές σειρήνες του λέγανε να κάνει κόλπα για να τον γλυτώσει από τα δόντια τους, γιατί πολύ το αγαπάγανε το παιδί. Και αυτός τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος τον έχρισε διάδοχο με συνοπτικές, με πολύ συνοπτικές διαδικασίες. Ίσα που πρόλαβε να χάσει τις εκλογές ο Γεώργιος του Ανδρέα, εκλογές που έτσι κι αλλιώς κανείς δεν περίμενε να κερδίσει.

Κι έτσι, λίγο μετά την Ολυμπιάδα, βρέθηκε Χαλίφης ο Κωνσταντίνος Ανεψιός, ο Γεώργιος του Ανδρέα αντιπολιτευόμενος και ο κοσμάκης με το στόμα ανοιχτό, να παρακολουθεί τον Γεώργιο να κάνει Ολιστική αντιπολίτευση. Που σημαίνει «Εγώ θα τα έκανα Όλα καλά. Εσύ τα κάνεις Όλα λάθος». Και πέρασε ο καιρός, ο κοσμάκης είχε πια χορτάσει καλοπέραση αλλά ήθελε κι άλλη, έβλεπε να πλησιάζουνε στριμώγματα αλλά δεν τα πίστευε, και πάντα έλπιζε σε μια καλή αρπαχτή. Κι έτσι, μπορεί η Δεξιά Γειτονιά να συνήθισε τη νέα της φάτσα, αλλά συνεχιζόντουσαν οι ρεμούλες από όποιους μπορούσαν, στριμώχτηκε και ο Κωνσταντίνος Ανεψιός και είπε να προκηρύξει αλλαξοθέσια(εκλογές) νωρίτερα. Και ω του θαύματος, ξαναβγήκε. Και όχι μόνο αυτό, το κόμμα του Γεωργίου του Ανδρέα είχε χάσει και δύο ποντάκια φόρο τιμής στην Ολιστική αντιπολίτευση...

Και όρμησε ο Υποχθόνιος Αδηφάγος βοηθούμενος από τις επιχειρηματικές σειρήνες να κληρονομήσει το «κόμμα που δεν κληρονομείται». Και κάπου εκεί άρχισε ο κοσμάκης να καταλαβαίνει πως με τον τρόπο που είχε βγει αρχηγός ο Γεώργιος του Ανδρέα είχαν βάλει ταφόπλακα σε κάθε ίχνος ιδεολογίας, όχι πως από ιδεολογία έσκιζε πια το μαγαζί... Και τελικά στη μέση πετάχτηκε και τρίτος υποψήφιος, ο Κώστας Κομματικός. Αυτός λένε πως μπήκε να μαζέψει τα ψίχουλα γιατί που ξέρεις καμιά φορά. Και όλοι μαζί μιλάγανε για «νέα ταυτότητα» και «επανίδρυση» και τέτοια ωραία και πιτσιλωτά.

Κάπου εκεί άρχισε ο κοσμάκης να αναρωτιέται «για βαστάτε ρε, θέλουμε μόνο να ξαναβάλουμε δικό μας Χαλίφη στη θέση του Χαλίφη ή θέλουμε ο Χαλίφης να κάνει κάτι και για εμάς;».

Με άλλο λόγια, θέλουμε μόνο ηγέτη μπας και ξαναπιάσουμε την κουτάλα ή θέλουμε τον ηγέτη να έχει και κανένα καταστατικό μπας και προσπαθήσει να κάνει κάτι επί της ουσίας;

Θέλουμε ηγέτη που να μας λέει τι να κάνουμε ή θέλουμε ηγέτη που να του θυμίζουμε ότι τα κιτάπια άλλα λένε, άμα δούμε και ξεσέρνει;
Θέλουμε το γήπεδο λασπωμένο να μπαίνουνε γκολ στην τύχη ή θέλουμε γήπεδο να μην πιάνει λάσπη με τίποτα, να βλέπουμε μπάλα της προκοπής; Κι άμα θέλουμε απ’ τα καλά κι όχι απ’ τα σκάρτα, πως διάολο γίνονται αυτά; Και με ποιους γίνονται; Και από ποιους γίνονται;

Ε, άμα περιμένετε από εμένα τη λύση δεν κάνετε για πολίτες, οπαδοί είσαστε. Τι περιμένετε λοιπόν; Χειροκροτάτε.

Καλή σας νύχτα

Πρωταγωνιστούν με σειρά εμφάνισης

Ανδρέας του Γεωργίου (Ανδρέας Παπανδρέου)
Δρακουμέλ(Κων/νος Μητσοτάκης)
Αριστοκράτης Λογιστής (Κων/νος Σημίτης)
Κωνσταντίνος Ανεψιός (Κώστας Καραμανλής)
Γεώργιος του Ανδρέα (Γιώργος Παπανδρέου)
Κώστας Κομματικός(Κώστας Σκανδαλίδης)
Υποχθόνιος Αδηφάγος (Ευάγγελος Βενιζέλος)

ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ 11η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2007

ΤΟ ΠΑΣΟΚ

ΚΑΙ ΤΟ «ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΗΣ ΣΤΑΓΟΝΑΣ»

Το μαρτύριο της σταγόνας υπομένουν από τις 16 Σεπτεμβρίου 2007 οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, μετά από την ακολουθία των γνωστών γεγονότων και τον καταιγισμό των δηλώσεων Παπανδρέου και Βενιζέλου, που ενέσκηψαν μετά από την ήττα στις βουλευτικές εκλογές.
Το πληγωμένο σώμα του ΠΑΣΟΚ αντί να αρκεστεί σαν μια ενότητα να συνέλθει πρώτα από τα τραύματα του, δεύτερο να «γλείψει» τις πληγές του, και στην συνέχεια να αναζητήσει τα αίτια της αποτυχίας του, για να σχεδιάσει ορθά και νηφάλια την επανάκαμψή του στο πολιτικό στερέωμα, σύρθηκε εντέχνως με την μορφή του «μαρτυρίου της σταγόνας», σε έναν βιαστικό και συνοπτικό προγραμματισμένο «γαϊτανάκι» ανακρίσεων, προγραφών και καταλογισμού ευθυνών επί παντός επιστητού αλλά πρωτίστως και κυρίως επί του Γιώργου Παπανδρέου, στοχεύοντας στο «δένδρο» και παραβλέποντας το «δάσος».
Οι συνοπτικές διαδικασίες που εκπορεύτηκαν και εκτελέστηκαν από τα μέσα ενημέρωσης, στόχευαν στην άμεση καρατόμηση του Γιώργου Παπανδρέου με την ποδοσφαιρική λογική των ΜΜΕ, ότι ο προπονητής που χάνει η ομάδα του δύο φορές αποσύρεται για να λάβει την θέση του ο επόμενος και ούτω καθεξής, μέχρις ότου η τηλεοπτική ρουλέτα επιλέξει το κομματικό εκείνο πρόσωπο που θα μπορέσει να κερδίσει την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, αρκεί το πρόσωπο αυτό να «γράφει» στο γυαλί επικοινωνιακά με όρους μόνο τηλεοπτικούς, παραβλέποντας αν αυτό το πρόσωπο έχει σαφές πολιτικό στίγμα και προπαντός ιδεολογικό κεντροαριστερό υπόβαθρο.
Αλήθεια πόσοι από τους βουλευτές και στελέχη που τώρα πλέουν μένεα κατά του προέδρου, διανοήθηκαν ποτέ να αποσυρθούν όταν απέτυχαν κάποιες φορές, να εκλεγούν σε εκλογές και σε συγκεκριμένες αποστολές. Αντίθετα όλοι μετά από κάθε αποτυχία ευχαριστούσαν τους πολίτες που τους εμπιστεύτηκαν και δήλωναν παρόντες συνεχίζοντας την καριέρα τους.
Η εκλογική ήττα του ΠΑΣΟΚ λοιπόν, δεν είναι μόνο αποτέλεσμα λαθών του αρχηγού (όπως έντεχνα καλλιεργείται) αλλά συνισταμένη τεσσάρων παραγόντων:
1)Αστοχίας έμψυχου υλικού δηλ. έλλειψης συνεργατών και προσώπων που να αφουγκράζονται και να εκφράζουν άμεσα τις συλλογικές κοινωνικές ανάγκες και τις απαιτήσεις πολιτών και φορέων σε όλη την Ελλάδα και ιδίως στην περιφέρεια.
2)Απουσία ύπαρξης και προβολής προγραμματικού αντιπολιτευτικού λόγου, που να στοχεύει στο λογικό των πολιτών για να έχει διάρκεια και να τους συνοδεύει μέχρι τέλους και στην κάλπη ,και όχι μόνο καταγγελτικού αντιπολιτευτικού λόγου που δρά στο θυμικό των ψηφοφόρων πρόσκαιρα, με αποτέλεσμα να σβήνει με τις μέρες και να εκφυλίζεται την κρίσιμη ώρα της κάλπης
3) Έλλειψη ύπαρξης, οργάνωσης και δραστηριοποίησης περιφερειακών και τοπικών μηχανισμών διάχυσης και μεταφοράς των λόγων και δράσεων του πολιτικού φορέα του ΠΑΣΟΚ στην βάση και τους πολίτες, αποφεύγοντας έτσι την ενδιάμεση χρήση των μέσων ενημέρωσης που φιλτράρουν και παραμορφώνουν την πραγματικότητα ιδίως στην επαρχία, όπου ελλείπουν άλλες πολυφωνικές και ανεξάρτητες μορφές συλλογικής πληροφόρησης και βασιλεύει η κατευθυνόμενη μονομερή μορφή τηλεοπτικής πληροφόρησης
4) Αδυναμία προβολής ότι, το πρόσωπο του αρχηγού πρέπει οπωσδήποτε να διαθέτει πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα με σαφές κατανοητό και εκφραστικό «ονοματεπώνυμο» το οποίο να συμπυκνώνει τις πραγματικές απαιτήσεις και να αναπτερώνει τις ελπίδες και τα οράματα των ψηφοφόρων.
Ο Ανδρέας θριάμβευσε με το σύνθημα της «αλλαγής» ο Σημίτης νίκησε με το σύνθημα του «εκσυγχρονισμού». Ο Γιώργος δεν πρόταξε κανένα σαφές σύνθημα που να διεισδύει στα ευρέα λαϊκά στρώματα να τα εμπνέει και να τα συνεγείρει.

Το ερώτημα από εδώ και πέρα είναι τι μέλλει γενέσθαι;

Η ανασύνταξη του ΠΑΣΟΚ και η μελλοντική νίκη δεν είναι θέμα μόνο αρχηγού, όπως δυστυχώς προβάλλεται κατά κόρον τελευταία .

Αντίθετα πρέπει να παρουσιασθεί προς την ελληνική κοινωνία, η οποία θα επιλέξει εκείνο το ΠΑΣΟΚ που θα διαθέτει τα εξής δομικά χαρακτηριστικά:
α)σαφές άδολο κεντροαριστερό ίχνος
β) σχεδιασμό προγραμματισμένου κοινωνικού έργου
γ) μηχανισμό άμεσης παρουσίασης των μελλοντικών έργων και δράσεων σε κάθε γωνιά της χώρας και σε κάθε πολίτη
δ)αρχηγό που να μπορεί να συνδιαλέγεται με το «οικοδόμημα», δηλ. με τα οικονομικά συμφέροντα επί ίσοις όροις, χωρίς να εξαρτάται από αυτά, και να έχει διεθνή αναγνωρισιμότητα σαν μελλοντικός πρωθυπουργός.

Εν κατακλείδι:
Οι πολίτες του ΠΑΣΟΚ στις 11 Νοεμβρίου 2007 καλούνται να επιλέξουν, εκείνον τον ηγέτη, που θα πλαισιώνεται από εκείνα τα άφθαρτα στελέχη, που θα έχουν εκείνο το σαφές πολιτικοϊδεολογικό στίγμα αναφοράς, που θα επιβεβαιώνει εκείνο το αξίωμα που ευρίσκεται βαθιά ριζωμένο στο κύτταρο των νυν και πρώην ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, που νιώθουν ότι:

«Tο ΠΑΣΟΚ είναι η μόνη δυνατότητα της Αριστεράς να κυβερνήσει την χώρα».